علائم افسردگی در کودکان

بروز احساسات اغلب در کودکان دشوار است، به خصوص اگر دچار افسردگی شوند. با این حال، چند علامت و نشانه‌ی اصلی وجود دارد که باید به آنها توجه کنید تا مطمئن شوید که افسردگی در کودکان شما رخ داده یا خیر. به خصوص اگر در طول چندین هفته، علائم با هم اتفاق بیفتند و شخصیت کودک شما را دچار اختلال و تغییر نماید در این صورت باید کودک را حتما به پزشک ببرید و یا در موارد حادتر با آمبولانس اورژانس به بیمارستان انتقال دهید. در این مقاله شما را با علائم افسردگی در کودکان بیشتر آشنا خواهیم کرد.

غیر معمول نیست که هم افسردگی و هم اختلال اضطرابی یا افسردگی و اضطراب عمومی در کودکان تشخیص داده شود. حدود نیمی از افراد مبتلا به افسردگی نیز با یک اختلال اضطراب تشخیص داده می‌شوند

علائم افسردگی در کودکان :

افسردگی در کودکان

انرژی کمی داشته و ایجاد انگیزه برای آنها دشوار باشد.

  • علاقه‌ی خود را نسبت به فعالیتی که معمولاً از آن لذت می‌برند به راحتی از دست بدهند‌.
  • در مدرسه مشکل دارند و یا از رفتن به مدرسه امتناع می‌نمایند و یا نمرات درسی‌شان کاهش یافته است.
  • در گوش دادن و تمرکز بر کارها مشکل داشته باشند.
  • عزت نفس پایینی دارند و درباره‌ی خودشان نظرات منفی می‌دهند.
  • از موقعیت‌های اجتماعی کناره‌گیری کنند و نمی‌خواهند وقت خود را با دوستانشان سپری کنند.
  • به جای اینکه نکات مثبت را در موقعیت‌ها مشاهده کنند، به دنبال اشتباهات هستند.
  • به سختی خوشنود می‌شوند.
  • تحریک‌پذیر و آشفته هستند و به راحتی اذیت یا ناراحت می‌شوند
  • ناراحت به نظر می‌رسند، به راحتی گریه می‌کنند و تسکین آنها دشوار است.
  • یا علاقه‌ای به خوردن غذا ندارند یا پرخوری می‌کنند.
  • در خوابیدن یا خواب ماندن مشکل دارند، زود بیدار می‌شوند یا خیلی زیاد می‌خوابند.

از آنجا که علائم افسردگی اغلب با رفتار منفی مانند تحریک‌پذیری یا غر زدن احساس می‌شود، ممکن است بقیه اذیت شوند و به راحتی کودک را سرزنش یا مجازات کنند. این می‌تواند منجر به از قلم افتادن سایر علائم افسردگی شود.

هنگامی که علائم برای مدت زمان کوتاهی ادامه پیدا کند، ممکن است ناشی از غم و غصه باشد. اما اگر بیش از دو هفته طول بکشد و در فعالیت‌های روزمره‌ی منظم و زندگی خانوادگی و مدرسه تداخل ایجاد کند، ممکن است کودک مبتلا به اختلال افسردگی باشد.

انواع افسردگی:

افسردگی در کودکان - انواع افسردگی

به طور کلی دو نوع افسردگی وجود دارد:

۱-افسردگی اساسی

افسردگی اساسی حداقل دو هفته طول می‌کشد و ممکن است بیش از یک بار در طول زندگی کودک شما رخ دهد. فرزند شما ممکن است پس از یک واقعه‌ی آسیب‌زا مانند مرگ یکی از اقوام یا دوست خود دچار افسردگی اساسی شود.

۲- دیستیمیا

دیستیمیا نوعی افسردگی شدیدتر اما مزمن است که حداقل برای دو سال ادامه دارد.

کودکانی که والدینشان افسردگی دارند بیشتر در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند. در حالی که افسردگی در تمام سنین و هر دو جنس تأثیر می‌گذارد، دختران بیشتر در دوران نوجوانی دچار افسردگی می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد که افسردگی نیز یک عامل خطر برای خودکشی است. در حدود ۲ تا ۳ درصد از کودکان ۶ تا ۱۲ ساله و ۶ تا ۸ درصد از نوجوانان ممکن است افسردگی جدی داشته باشند و تخمین زده می‌شود که ۲.۸ میلیون نوجوان (۱۲ تا ۱۷ سال) در ایالات متحده حداقل یک دوره افسردگی اساسی در سال ۲۰۱۴ داشته‌اند. علاوه بر این، حدود ۸۰ درصد از کودکان مبتلا به اختلال اضطراب و ۶۰ درصد از کودکان مبتلا به افسردگی تحت درمان نیستند.

افسردگی و اختلالات اضطرابی اغلب می‌توانند به همان روش و به طور همزمان درمان شوند. افسردگی نیز مانند اختلالات اضطرابی، با درمان شناختی رفتاری و داروهای ضد افسردگی قابل بهبودی است.

به کودک خود کمک کنید تا اضطراب و افسردگی را مدیریت کند

مقابله با عدم‌اطمینان اغلب منجر به احساس اضطراب یا ناراحتی می‌شود که می‌تواند به افسردگی نیز منجر شود. برای برخی والدین، این نگران‌کننده است که ممکن است فرزند آنها این نوع احساسات را تجربه کند. آیا نگران هستید که کودک شما احساس اضطراب یا افسردگی کند؟

والدین ممکن است از صحبت کردن یا سوال کردن درباره‌ی وضعیت سلامت روان کودک خود هراس داشته باشند. بسیاری از کودکان و والدین آنها بخصوص در مواقع دشواری دچار اضطراب یا افسردگی می‌شوند. ایجاد یک فضای امن و برقراری ارتباط آزاد با کودک برای سلامتی عاطفی او بسیار مهم است زیرا اضطراب درمان نشده می‌تواند منجر به بروز احساس پیچیده‌تر افسردگی شود.

آیا می‌دانید که از هر ۱۰ نوجوان ۱ نفر مبتلا به افسردگی است و ممکن است نیمی از آنها تشخیص داده نشوند؟ افسردگی می‌تواند خودش را پنهان کند. گاهی اوقات تشخیص اینکه کودک شما با افسردگی روبرو است یا این فقط یک کج‌خلقی طبیعی در نوجوانان است دشوار است. نوجوانان ممکن است بیشتر از اینکه «غمگین» باشند، تحریک‌پذیرتر، خسته‌تر یا عصبانی‌تر باشند. از طرف دیگر، کودکان خردسال ممکن است بیش از حد خجالتی یا بیش از حد گریان باشند یا از اضطراب جدایی شدیدی رنج ببرند.

اگر نگرانی دارید که کودک شما ممکن است با اضطراب یا افسردگی دست و پنجه نرم کند، می‌توانید با پزشک متخصص اطفال صحبت کنید.

در اینجا چند روش ساده وجود دارد که می‌تواند به شما کمک کند هر اضطرابی را که شما و فرزندتان احساس می‌کنید کنترل کرده و تسکین دهید:

روتین‌ها را تعیین کنید:

ممکن است روتین‌ها در طی پاندمی تغییر کرده یا قطع شده باشند – و این اشکالی ندارد. ایجاد روتین‌های جدید و برنامه‌های جدید، مانند بازگشت به مدرسه (مجازی یا حضوری)، می‌تواند برای کودکان مفید باشد تا در این زمان‌ها خود را سازگار و تنظیم کنند.

از استراحت کامل شبانه اطمینان حاصل کنید:

حداقل ۸ ساعت! حداقل، کودکان باید ۸ ساعت از ۱۲ ساعتِ توصیه شده خواب داشته باشند که می‌تواند از کمبود خواب، تغییرات خلقی و مشکلات تمرکز جلوگیری کند.

ورزش روزانه را فراموش نکنید:

اطمینان حاصل کنید که کودکان از منزل بیرون می‌روند و حداقل ۳۰ دقیقه فعالیت در فضای دارند. این کار کمک می‌کند تا یکنواختی برنامه‌های روزمره در داخل خانه از بین برود و همچنین می‌تواند روحیه‌ی آنها را بهبود ببخشد.

زمان کار با موبایل و کامپیوتر را کاهش دهید:

زمان کار با موبایل و کامپیوتر ذاتا میزان اضطراب را افزایش می‌دهد. اگرچه ممکن است کودکان به دلیل آموزش مجازی بیشتر وقت کار با موبایل و کامپیوتر داشته باشند، اما تشویق آنها به انجام سایر فعالیت‌ها مانند رنگ‌آمیزی، مطالعه‌ی کتاب یا زمان بازی مهم است. تعیین محدودیت‌های زمانی برای کودک شما می‌تواند با گذراندن وقت باکیفیت‌ترِ کودک شما در کنار خانواده، به نفع خانواده‌ی شما باشد.

نفس‌های عمیق بکشید:

در لحظات استرس‌زا یا پر اضطراب، به کودک خود یادآوری کنید که مکث کند و نفس‌های عمیق بکشد تا تمرکز خود را بر روی تنفس منحرف کند. این کار از لحاظ شیمیایی و عصبی بدن و ذهن را تثبیت می‌کند. برخی از برنامه‌های تنفسی و مراقبه‌ی هدایت شده مانند Headspace یا Calm وجود دارد که می‌توانند شما را با تمرینات راهنمایی کنند.

سرگرمی‌هایی را ترویج دهید:

سرگرمی‌هایی مانند خواندن، نوشتن، عکاسی، شنا، باغبانی و رنگ‌آمیزی، روش‌های بسیار خوبی برای کودکان برای گذران وقت و ابراز احساسات خود هستند. به دلیل محدودیت‌های موجود در مجامع عمومی، سعی کنی  در خانه با پروژه‌های والدین و کودک، مشارکت خلاقانه‌ای داشته باشید.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که اگر شما یا فرزندتان احساس می‌کنید در این زمینه به کمک احتیاج دارید، پزشک متخصص اطفال شما منابع در دسترس را دارد و برای حمایت از خانواده‌ی شما در اینجا حضور دارد. در ویزیت بعدی خود، به متخصص اطفال اطلاع دهید که ممکن است خانواده‌ی شما با اضطراب یا افسردگی دست و پنجه نرم کند، در این صورت متخصص گزینه‌های موجود و مراحل بعدی را در اختیار شما قرار می‌دهد.

منبع :
نوشته‌های پیشین
۱۱بیماری خاموش که ممکن است مبتلا باشید اما ندانید
نوشته‌ی بعدی
آشنایی با تجهیزات آمبولانس – بخش اول

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این زمینه را پر کنید
این زمینه را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست